Missen

In het begin was het nog spannend. Een beetje stoer zelfs. 'Ja, mijn zoon gaat een jaar naar Brazilië. Op uitwisseling. Of ik het daar moeilijk mee heb? Nee hoor! Je moet je kinderen op een bepaald moment  loslaten, niet?'
Die woorden klinken intussen pedant en aanmatigend. Natuurlijk heb ik het moeilijk. Heel moeilijk zelfs. Ik zie constant dingen botsen en vallen. Ik denk aan Braziliaanse keldergaten en erger. De tranen springen spontaan in mijn ogen als ik eraan denk hoe ver hij zal zitten en hoe vreemd zijn afwezigheid gaat zijn.
Ik wil niet dat hij vertrekt. En misschien houdt dat in dat ik niet wil dat hij 'groot' wordt. Misschien wil ik alleen maar dat hij weer tien is, of neen, vijf, een kleuter die vrolijk  aan mijn hand loopt en mij de allerbeste vindt.
Natuurlijk ben ik trots dat Wannes mijn zoon is. Ik loop over van trots als ik mensen hoor zeggen hoe goed hij het doet. 'The Leader of the Gang' noemt Suzy - de bazin van zijn stamcafé - hem. 'Als Wannes beslist dat iedereen naar de Cross moet komen, komen ze,' vertelt ze. Zij zou hem ook missen. 'Niet de gemakkelijkste maar wel interessant en plezierig om in je klas te hebben.' Dat kwam van één van zijn leerkrachten.
'Een geweldige gast.' Vrienden, familie.
En ik geef toe: Wannes staat er. Als een huis. Hij gaat het geweldig doen in Brazilië en ze gaan er - net als hier - dol op hem zijn. Met de wereld zoals hij nu is, geven we hem hiermee een pak kansen voor later.
Dat weet ik. En toch ga ik hem met heel mijn hart en elke seconde missen.

Behoorlijk trots op mijn cakejes met de Braziliaanse vlag!

Leila

Leila woont in Zuid-Afrika en houdt van koken. Ga zeker eens kijken naar haar leuke nieuwe blog! http://2platecooker.wordpress.com/

Beste heren van de Turnhoutsebaan,

U hebt geen manieren. Of laat me het sterker uitdrukken: u hebt to-taal geen manieren. Vandaag krabde u zich bijvoorbeeld zo grondig en langdurig in het kruis dat ik er zelf jeuk van kreeg. Ongegeneerd. Alsof de Turnhoutsebaan niet vol mensen liep. U kijkt erbij als een kameel die traag kauwend de woestijn in ogenschouw neemt.
Bijna elke dag spuwt u groene fluimen op het trottoir met een gemiddelde diameter van gemakkelijk drie centimeter. Ze vertrekken ergens diep in uw borst, worden door uw neus vakkundig naar de keel gebracht en vliegen dan richting aarde, bij voorkeur ergens in de buurt van mijn voeten. Onlangs vloog één van uw minder goed gemikte fluimen ei zo na tegen mijn voet. Ik zat  op de fiets en zag het groene gevaarte door de spaken van mijn voorwiel gaan waardoor ik bijna over mijn nek ging. Letterlijk én figuurlijk. Of die keer dat ik voor u liep en u luidkeels - want dat moet zo: luidkeels alsof er geen telefoon tussen zit - aan het telefoneren was en er stevig bij rochelde. Net toen ik me afvroeg wat uw gesprekspartner daarvan dacht, voelde ik een gedeelte van uw fluim de achterkant van mijn arm raken. Het liefst had ik me omgedraaid en een geweldige fluim tussen uw ogen gemikt, maar helaas ben ik opgevoed.
Zal ik het verder nog hebben over het blokkeren van de hele stoep zodat ik met gevaar voor eigen leven over de straat moet lopen?
Of over het feit dat u nog liever doodvalt dan een vuilbak te gebruiken voor uw lege blikjes en ander vuil?
Het zou ongetwijfeld een stuk meer zen zijn als ik me er niet aan ergerde, maar ik vraag me af wat er dan zou gebeuren? Nog minder manieren?

Ze heet Valentina

En ze is zeventien. En ze komt uit Llay Llay in Chili - zo'n negentig kilometer van Santiago. Ze is de beste van haar klas, gaat niet graag uit, speelt voetbal en wil later geneeskunde in Cuba studeren. Toch wel een verschil met onze eigen kinderen.
Grappig hoe je meteen op facebook gaat zoeken en teleurgesteld bent als haar pagina te goed beveiligd is. Gelukkig is haar mama wat toeschietelijker met informatie en kun je al eens een paar fotootjes bekijken. Van de  noches - oftewel de huwelijksreis - naar Buenos Aires. Met de nieuwe stiefvader.
'Het voelt alsof je water gebroken is als dat dossier aankomt,' zei een vriendin die ook ervaring heeft met AFS. En dat is het helemaal. Neen, ze is niet wat we dachten dat ze zou zijn. Ze ziet er anders uit en zoals ik al zei speelt ze voetbal. Maar na tien minuten surfen ben je helemaal mee. Het lijkt of je 'de familie uit Chili' al een beetje kent. Je zou vriendin kunnen zijn van mama Daniela en de stiefvader ziet er een sympathieke mens uit waarmee je wel een pint wil drinken. Het kleine zusje is helemaal om op te vreten en zelfs de Italiaanse AFS-student die momenteel bij hen woont heb je al gevonden. Wonderlijk, het wereldwijde web.

We hebben een mail gestuurd met een beetje een stomme foto van ons twee. Spur of the moment. Ik stop hem hierbij zodat je ook eens kan lachen.

De stilte van zondagochtend

Er gaat niets boven de stilte van een zondagochtend. Halfzeven, iedereen ligt nog in bed. Niet alleen in je eigen huis, maar de buren en de buren van de buren. De kat staat op uit de zetel en rekt zich op hoge poten en met een kaarsrechte staart uit. Hij denkt: 'Eten.' en draait rondjes om je benen tot je hem een blikje geeft. Tien minuten en een half blikje later ligt hij weer midden op het tapijt en slaapt verder alsof er niets gebeurd is. Katten zijn zo. Het koffiezetapparaat maakt een hels lawaai, maar dat heb je wel over voor die eerste kop koffie van de dag. Er bestaat namelijk geen betere. Bij de tweede zal je het jammer vinden dat die eerste weer zo vroeg kwam, maar daar denk je nu nog niet aan.
Rond halfacht fiets je naar de verre bakker voor broodjes. De bakker-om-de-hoek kan nog net voor doordeweeks brood, maar als voor een zondag moet je verder. En je hoopt dat ze allemaal nog in bed liggen als je thuis bent. Dat je de rust nog een klein beetje kan rekken...

Gay tomaten

'Eten wij echt biogroenten?'
'Ja. Meestal toch.'
'Dat is zooooo gay. Ik dacht al dat ik me slap voelde. Dat komt gewoon door die gay groenten. Met heterogroenten heb je dat niet zo.'

Ik kon er om lachen.

Meer dan een jaar later

Grappig! Ik was mijn blog vergeten. Of beter: ik vond het een  gedoe om er iets op te posten. Stom natuurlijk, want het leest wel leuk, zo'n digitaal dagboek.
Om op een vorige post terug te komen: intussen mag ik u met vreugde melden dat maat 38 bereikt is. Broer en schoonzus gaven helaas geen trouwfeest, maar ook zonder die stok achter de deur lukte het me om een flinke tien kilogram kwijt te geraken. Tien pakjes bloem. Of boter. Of suiker. Of twee zakken patatten van vijf kilo. 't Is maar hoe je het bekijkt.
Ik weet niet precies hoé ik het deed want dan zou ik er wel een boek over schrijven en stinkend rijk worden. Ik schreef wél een boek voor Weight Watchers, ja, en aan het einde van dat boek waren vreemd genoeg ook mijn kilo's verdwenen. Het was geen uitzonderlijk moeilijk boek om te schrijven maar blijkbaar werkten die teksten zo stevig in op mijn brein dat het volledig autonoom besliste om mij te doen vermageren. Chique. Toch?
Het bewuste boek staat nu op nummer drie in de non-fictie top 10 van Standaard Boekhandel. En Honden - het tweede boek van Code 37 - staat op nummer acht in de fictie top 10. Niet slecht, in twee toptienen tegelijkertijd staan.
Verder houd ik me onledig met het bandjes uittypen van Hortense (boek volgt), het knutselen van geweldig leuke tasjes uit cornflakesdozen, het bedenken van allerlei concepten en het proberen schrijven van een stuk of vijf fictieboeken. Al was het maar om er niet aan te denken dat W straks aan de andere kant van de wereld zit...
Maar dat is een blog voor later. Als ik er aan denk tenminste!

De cornflakesdozentas