Leuven

Een vriendin verhuisde in oktober naar Leuven. Ik snapte niet waarom ze 'de bruisende metropool' achter zich liet om helemaal achterop te geraken in het provincienest dat mijn geboortestad toch was. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat ik haar flat bij de Vaart meteen mooi vond. Erg mooi.
Gisteren bezocht ik het Leuvense museum M. Mooi Museum - ik denk dat die M daar voor staat. Prachtig huis ook waarin het gevestigd is. Vooral het oude gedeelte is de moeite meer dan waard, met de versierde plafonds en onwaarschijnlijk knap ingelegde parketten. Bovendien was het gezellig in Leuven - een andere gezelligheid dan in Antwerpen. De stad bruiste ondanks het slechte weer. In de winkels hing de kleding OP de rekken en was het personeel gewoon vriendelijk en behulpzaam. Het was er proper.  Het rook er lekker. In de kaaswinkel werden we spontaan aangesproken door een koppel Leuvenaars van onze leeftijd. Er werden wat grapjes gemaakt. Kortom: het was gezellig in Leuven.
En kijk, plots kreeg ik heimwee naar mijn hometown. Het leven daar zag er zo veel gemakkelijker uit dan in Antwerpen. Dus... wie weet. Wie weet gaan we ooit weer richting Brabant. Als ik van daar naar hier kon verhuizen kan het omgekeerde ook. Nu wonen er nog te veel Antwerpenaars in huis om de grote sprong te maken. Maar als dat verandert...

Leve de moeders!

Leve de moeders van AFS! Leve de moeders die hun zonen uitsturen! Leve de moeders die een dochter erbij krijgen! Leve de moeders die al een dochter hebben!
Leve Geertrui! Want wij hebben net anderhalf uur aan de telefoon gezeten en gemerkt dat die moeders precies hetzelfde denken,voelen, ervaren...
Leve dus de moeders die tijd willen maken om eens geweldig door te bomen over al die dingen!
Dat lucht geweldig op.

Een week

Wat is nu één week? Zeven dagen? Honderdachtenzestig uren?
Niks. Een windstoot. Iets dat zo voorbij is. Vooral als je daarna elf maanden moet wachten. Driehonderddertig dagen. Ik wil de uren niet eens weten.

Missen

In het begin was het nog spannend. Een beetje stoer zelfs. 'Ja, mijn zoon gaat een jaar naar Brazilië. Op uitwisseling. Of ik het daar moeilijk mee heb? Nee hoor! Je moet je kinderen op een bepaald moment  loslaten, niet?'
Die woorden klinken intussen pedant en aanmatigend. Natuurlijk heb ik het moeilijk. Heel moeilijk zelfs. Ik zie constant dingen botsen en vallen. Ik denk aan Braziliaanse keldergaten en erger. De tranen springen spontaan in mijn ogen als ik eraan denk hoe ver hij zal zitten en hoe vreemd zijn afwezigheid gaat zijn.
Ik wil niet dat hij vertrekt. En misschien houdt dat in dat ik niet wil dat hij 'groot' wordt. Misschien wil ik alleen maar dat hij weer tien is, of neen, vijf, een kleuter die vrolijk  aan mijn hand loopt en mij de allerbeste vindt.
Natuurlijk ben ik trots dat Wannes mijn zoon is. Ik loop over van trots als ik mensen hoor zeggen hoe goed hij het doet. 'The Leader of the Gang' noemt Suzy - de bazin van zijn stamcafé - hem. 'Als Wannes beslist dat iedereen naar de Cross moet komen, komen ze,' vertelt ze. Zij zou hem ook missen. 'Niet de gemakkelijkste maar wel interessant en plezierig om in je klas te hebben.' Dat kwam van één van zijn leerkrachten.
'Een geweldige gast.' Vrienden, familie.
En ik geef toe: Wannes staat er. Als een huis. Hij gaat het geweldig doen in Brazilië en ze gaan er - net als hier - dol op hem zijn. Met de wereld zoals hij nu is, geven we hem hiermee een pak kansen voor later.
Dat weet ik. En toch ga ik hem met heel mijn hart en elke seconde missen.

Behoorlijk trots op mijn cakejes met de Braziliaanse vlag!

Leila

Leila woont in Zuid-Afrika en houdt van koken. Ga zeker eens kijken naar haar leuke nieuwe blog! http://2platecooker.wordpress.com/

Beste heren van de Turnhoutsebaan,

U hebt geen manieren. Of laat me het sterker uitdrukken: u hebt to-taal geen manieren. Vandaag krabde u zich bijvoorbeeld zo grondig en langdurig in het kruis dat ik er zelf jeuk van kreeg. Ongegeneerd. Alsof de Turnhoutsebaan niet vol mensen liep. U kijkt erbij als een kameel die traag kauwend de woestijn in ogenschouw neemt.
Bijna elke dag spuwt u groene fluimen op het trottoir met een gemiddelde diameter van gemakkelijk drie centimeter. Ze vertrekken ergens diep in uw borst, worden door uw neus vakkundig naar de keel gebracht en vliegen dan richting aarde, bij voorkeur ergens in de buurt van mijn voeten. Onlangs vloog één van uw minder goed gemikte fluimen ei zo na tegen mijn voet. Ik zat  op de fiets en zag het groene gevaarte door de spaken van mijn voorwiel gaan waardoor ik bijna over mijn nek ging. Letterlijk én figuurlijk. Of die keer dat ik voor u liep en u luidkeels - want dat moet zo: luidkeels alsof er geen telefoon tussen zit - aan het telefoneren was en er stevig bij rochelde. Net toen ik me afvroeg wat uw gesprekspartner daarvan dacht, voelde ik een gedeelte van uw fluim de achterkant van mijn arm raken. Het liefst had ik me omgedraaid en een geweldige fluim tussen uw ogen gemikt, maar helaas ben ik opgevoed.
Zal ik het verder nog hebben over het blokkeren van de hele stoep zodat ik met gevaar voor eigen leven over de straat moet lopen?
Of over het feit dat u nog liever doodvalt dan een vuilbak te gebruiken voor uw lege blikjes en ander vuil?
Het zou ongetwijfeld een stuk meer zen zijn als ik me er niet aan ergerde, maar ik vraag me af wat er dan zou gebeuren? Nog minder manieren?

Ze heet Valentina

En ze is zeventien. En ze komt uit Llay Llay in Chili - zo'n negentig kilometer van Santiago. Ze is de beste van haar klas, gaat niet graag uit, speelt voetbal en wil later geneeskunde in Cuba studeren. Toch wel een verschil met onze eigen kinderen.
Grappig hoe je meteen op facebook gaat zoeken en teleurgesteld bent als haar pagina te goed beveiligd is. Gelukkig is haar mama wat toeschietelijker met informatie en kun je al eens een paar fotootjes bekijken. Van de  noches - oftewel de huwelijksreis - naar Buenos Aires. Met de nieuwe stiefvader.
'Het voelt alsof je water gebroken is als dat dossier aankomt,' zei een vriendin die ook ervaring heeft met AFS. En dat is het helemaal. Neen, ze is niet wat we dachten dat ze zou zijn. Ze ziet er anders uit en zoals ik al zei speelt ze voetbal. Maar na tien minuten surfen ben je helemaal mee. Het lijkt of je 'de familie uit Chili' al een beetje kent. Je zou vriendin kunnen zijn van mama Daniela en de stiefvader ziet er een sympathieke mens uit waarmee je wel een pint wil drinken. Het kleine zusje is helemaal om op te vreten en zelfs de Italiaanse AFS-student die momenteel bij hen woont heb je al gevonden. Wonderlijk, het wereldwijde web.

We hebben een mail gestuurd met een beetje een stomme foto van ons twee. Spur of the moment. Ik stop hem hierbij zodat je ook eens kan lachen.