En? Hoe gaat het nu met Flo?

Goed, danku!

Ze is geschrokken, die eerste dagen.
Want daar zat ze dan, in Paraguay. Op een paar duizend kilometer en meer dan 31 uur reizen van huis. En ze sprak geen Spaans, moest met een miauwende kat in de kamer slapen en had niet door dat ze zelf haar was zou moeten doen als ze schone kleren wou.

Maar kijk, een mens is flexibel.
Flo doet de was.
 
Flo kent al een klein beetje Spaans, genoeg om aan haar broertje te vragen of hij nog moe is.
Flo gaat naar school en draagt op dinsdagen een ander uniform dan op maandagen.
Flo bakt chipa's.
 

Flo gaat op bezoek bij de Vlaamse vereniging in Paraguay - die van Reizen Waes, ja - die haar vijftigste verjaardag viert en voor de gelegenheid een taart gebakken heeft met het AVV VVK kruis erop.




Ze maakt plannen.
Ze gaat traditioneel Paraguayaans leren dansen met een fles op haar hoofd.
https://www.youtube.com/watch?v=Q3rlikdV9UQ.
Ze maakt plannen om Fifi de tapir te bezoeken. Die van Reizen Waes, ja.
En naar Brazilië te gaan.
En naar Argentinië.
En naar Chili.

Natuurlijk zijn er ook slechte dagen met heimwee en de vraag 'waarom ben ik hier aan begonnen?'
Maar zoals ik al zei: ze is flexibel.


Zeg nu zelf.
Dat is toch geweldig. En ook dapper.

Het is tijd

Mijn dochter heeft geen vriendenkring.

Mijn dochter heeft een 'posse'; een soort melkwegstelsel met planeten die rond elkaar draaien en waarbij elk om beurt de rol van de zon inneemt.
Ze zien elkaar graag. Ze zorgen voor elkaar. Ze hangen aan elkaar met onzichtbare maar bijzonder stevige lijm.

De meisjes noemen zichzelf 'de kudde'. De jongens 'de regering'. Volgens mijn dochter moeten we daar niks seksistisch achter zoeken. De regering heeft meer met apen dan met politiek te maken.

Ze neemt nu al een paar weken afscheid van haar posse. We kunnen het aantal ontbijten, brunches, lunches en diners niet meer tellen. De stapel gelukspoppetjes, cadeautjes, briefjes groeit gestaag. Vanmorgen om halfacht stopte iemand een stapel brieven in de bus.
Het waren afscheidsbriefjes van de kudde & de regering.

Ze is gaan ontbijten.
En morgen vertrekt ze.

Het is tijd.

Het moment waarop je het beseft

Er komt een moment waarop je het beseft.
Bij Flo duurde het lang. We vonden het raar dat ze zo kalm bleef onder het nakende vertrek.

Maar vandaag kwam het 'moment'.
Het voelt alsof je maag een halve meter zakt en je hart in elkaar krimpt. Een beetje kermis, maar dan langer en zonder het gegil.

Het afscheidsfeestje was afgelopen. Ze bekeek de cadeautjes van vrienden, buren en familie. Er werd iets gezegd, ik weet al niet meer wat.
Het leek wel alsof ik het voelde, haar moment. Ik vroeg: 'Is alles oké?' en ze antwoordde met een nanoseconde vertraging. Even later was ze verdwenen.

Patrick en ik wisten meteen wat er aan de hand was.
Het besef.
Nog vijf dagen.
De angst die je plots om het hart slaat.
Waar kom ik terecht?
Bij wie kom ik terecht?
Kan ik mezelf verstaanbaar maken?
Gaan ze me leuk vinden?
Ga ik hen leuk vinden?
Waar ga ik slapen?
Wat ga ik eten?
En moet ik meteen al naar school of krijg ik nog een paar dagen respijt?

'Ga ik heimwee hebben?' vroeg ze toen ik wat later naast haar op bed zat.
Ik antwoordde bevestigend.
'Maar ik weet niet wat dat is', zei ze vertwijfeld.
Ik knuffelde haar. Een massa energie verplaatste zich tussen ons twee. We huilden allebei nog een beetje harder.
'Ik ga u keihard missen'.
'Ik u harder.'
En ik weet niet meer wie wat eerst zei.

Nog 18 dagen.

Maanden, nee jaren, heb je het gevraagd. Ruim die kamer nu eens op. Maak je kast leeg en haal er al de rommel uit. Een kat vindt zijn jongen hier niet in terug (yep, eentje van mijn moeder).

En op een dag kom je boven en zit ze tussen puinhopen en lang verloren gewaande schatten. Ik ga op het bed zitten en luister naar de verhalen.
'O kijk! Dit kreeg ik op mijn zevende verjaardag van X!'
'Weet je nog? Dit? Dat hebben we meegebracht uit Y!'
'O my God! Ik kan niet geloven dat ik dit terugvind! Daar heb ik echt een jaar naar gezocht.'

Op haar bureau staat een afscheurkalender die ze kreeg van een vriendin. 100 stond op het eerste blad. En elke dag één Spaans woordje om vanbuiten te leren.
Met drie cijfers leek het nog ver weg.

Nu staat er 18.
Dat zijn minder dan drie weken.
En ze ruimt op.
Ik denk: 'Rustig, rustig. Niet te veel.'
Plots hoeft het niet meer zo van mij.
Ik wil nog wat Flo houden. Voor zo lang het duurt.
En die rommel, dat is Flo.

Mijn hart is deze dagen een koffieboon groot.