De stilte van zondagochtend

Er gaat niets boven de stilte van een zondagochtend. Halfzeven, iedereen ligt nog in bed. Niet alleen in je eigen huis, maar de buren en de buren van de buren. De kat staat op uit de zetel en rekt zich op hoge poten en met een kaarsrechte staart uit. Hij denkt: 'Eten.' en draait rondjes om je benen tot je hem een blikje geeft. Tien minuten en een half blikje later ligt hij weer midden op het tapijt en slaapt verder alsof er niets gebeurd is. Katten zijn zo. Het koffiezetapparaat maakt een hels lawaai, maar dat heb je wel over voor die eerste kop koffie van de dag. Er bestaat namelijk geen betere. Bij de tweede zal je het jammer vinden dat die eerste weer zo vroeg kwam, maar daar denk je nu nog niet aan.
Rond halfacht fiets je naar de verre bakker voor broodjes. De bakker-om-de-hoek kan nog net voor doordeweeks brood, maar als voor een zondag moet je verder. En je hoopt dat ze allemaal nog in bed liggen als je thuis bent. Dat je de rust nog een klein beetje kan rekken...

Gay tomaten

'Eten wij echt biogroenten?'
'Ja. Meestal toch.'
'Dat is zooooo gay. Ik dacht al dat ik me slap voelde. Dat komt gewoon door die gay groenten. Met heterogroenten heb je dat niet zo.'

Ik kon er om lachen.

Meer dan een jaar later

Grappig! Ik was mijn blog vergeten. Of beter: ik vond het een  gedoe om er iets op te posten. Stom natuurlijk, want het leest wel leuk, zo'n digitaal dagboek.
Om op een vorige post terug te komen: intussen mag ik u met vreugde melden dat maat 38 bereikt is. Broer en schoonzus gaven helaas geen trouwfeest, maar ook zonder die stok achter de deur lukte het me om een flinke tien kilogram kwijt te geraken. Tien pakjes bloem. Of boter. Of suiker. Of twee zakken patatten van vijf kilo. 't Is maar hoe je het bekijkt.
Ik weet niet precies hoé ik het deed want dan zou ik er wel een boek over schrijven en stinkend rijk worden. Ik schreef wél een boek voor Weight Watchers, ja, en aan het einde van dat boek waren vreemd genoeg ook mijn kilo's verdwenen. Het was geen uitzonderlijk moeilijk boek om te schrijven maar blijkbaar werkten die teksten zo stevig in op mijn brein dat het volledig autonoom besliste om mij te doen vermageren. Chique. Toch?
Het bewuste boek staat nu op nummer drie in de non-fictie top 10 van Standaard Boekhandel. En Honden - het tweede boek van Code 37 - staat op nummer acht in de fictie top 10. Niet slecht, in twee toptienen tegelijkertijd staan.
Verder houd ik me onledig met het bandjes uittypen van Hortense (boek volgt), het knutselen van geweldig leuke tasjes uit cornflakesdozen, het bedenken van allerlei concepten en het proberen schrijven van een stuk of vijf fictieboeken. Al was het maar om er niet aan te denken dat W straks aan de andere kant van de wereld zit...
Maar dat is een blog voor later. Als ik er aan denk tenminste!

De cornflakesdozentas

 

 

 

We gaan op dieet

We gaan op dieet. Ik stel het hier nu voor als iets banaals - een 'fait divers' in de woorden van Freddy Thielemans - maar dat is het niet. Het is een verdomd zware beslissing. 

Ik ben natuurlijk degene met ervaring want het andere stuk van de 'we' heeft zich nog nooit beperkingen opgelegd als het om eten gaat. In de tijd dat hij rookte was hij simpelweg mager. Nu is hij een beetje grappig dikker. Hij zag aanvankelijk vooral heil in 'tien dagen leven op water', maar dat heb ik hem uit het hoofd gepraat. Ten eerste kan ik dat niet en ten tweede gaat zijn gewicht dan zo veel sneller naar beneden dan het mijne dat ik het na een halve dag al opgeef.

We hebben er geen flauw idee van hoe we het gaan aanpakken. In het verleden heb ik zo ongeveer elke kuur gevolgd - uit boekjes en serieuzere boeken én bij een heel serieuze diëtiste - maar geen enkele heeft echt geholpen. Of was blijvend. En ze gingen vooral allemaal even traag. We willen samen flink wat kilo's vermageren tegen juni, want dan trouwen mijn broer en zijn nieuwe madam en wil hij terug in zijn goeie pak en wil ik een dure jurk aan die natuurlijk uitsluitend in maat 38 verkrijgbaar is. 

Het voordeel is dat ik - als het lukt - een bikini aan kan deze zomer. Hoewel. We hebben de voorbije dagen kookboeken doorbladerd op zoek naar de streekspecialiteiten van het Italiaanse Le Marche en het waren er veel. En dan hebben we voor de lol nog eens gekeken hoe je een kreeft Thermidor bereidt. Er zat veel boter en room in. En nu ben ik weer aan het schrijven over eten. Laat me daar al eens mee stoppen...

Gezin

Een gezin is soms moeilijk. Correctie: een gezin is meestal een beetje moeilijk. En soms heel. Niet dat ik het zou willen missen, maar soms zou ik het even willen verstoppen. Op zo'n manier dat ik het ook niet meteen terugvond. 

Mensen uit een gezin vragen namelijk nogal wat van je. Of je hun broek gestreken hebt en of het nu echt zo is dat ze maar vier broeken hebben. Of je even kan helpen met huiswerk - gewoon inspiratie geven - maar dan toch ook nog even die tekening maken. En dat lettertype, dat kan ik ook niet zo goed als jij, hoor mama. Of je hen even naar de training wilt brengen. En weer komen halen natuurlijk. Want je wil toch niet dat ze hun nek breken met dit pokkeweer. Of je misschien nog een extra fles shampoo hebt die ze mee kunnen nemen op reis. Liefst van die uit de bruine fles. Of je morgen nog even over en weer kan rijden. 

Ik word daar meestal moe van. Al die dingen om te doen, om te onthouden. De mamanager. Misschien is het wel de titel van een boek? Vier agenda's in mijn hoofd, de boekhouding, het voorraadbeheer, de catering, de styling, het ik-moet-een-prik-en-ik-moet-op-controle-bij-de-tandartsstatussen van iedereen. Maar anderzijds: stel dat ik geen gezin had en alleen maar tijd? Wat een idee!