Bakken

Gisteren kwamen Flo en ik geheel toevallig gerecht in een bizar televisieprogramma: Cupcakewars. We vroegen ons af wat het volgende zou zijn - stoofvleeswars? (Patrick), strijkwars? (Flo) - maar bleven toch gefascineerd kijken. Vier teams namen het tegen elkaar op om de lekkerste en mooiste cupcakes te bakken. Bij elke proef viel er één team af.
Gewoon omdat we ook al eens cupcakes bakken hier, een recept en wat foto's van de creaties.

Cupcakes
Voor 16 stuks

4 eieren - 170 g boter - 200 g suiker - 1 tl vanille-essence - 200 g zelfrijzende bloem - enkele druppels citroensap - een snuifje zout

Verwarm de oven voor op 175 °C. Vul een muffinvorm met papieren cakevormpjes.
Splits de eieren. Smelt de boter en klop ze romig met de suiker. Doe er de eierdooiers en de vanille-essence bij en klop goed. Voeg er de bloem aan toe. Klop de eiwitten stijf met wat citroensap en een snuifje zout en spatel ze voorzichtig onder het beslag.
(Doe eventueel chocolade chips, een paar theelepels oploskoffie of een scheut chocoladesiroop (Nestlé) bij (delen van) het beslag).
Bak de cakejes 20 tot 25 minuten. Laat afkoelen op een rooster.

Bij Cupcakewars versieren ze de cakejes meestal met boterroom. Voor deze creaties gebruikte ik rolmarsepein van bij het Antwerps Kookhuys. Rol het uit tussen twee vellen bakpapier en steek er vormpjes uit.

Wannes Brazilië feestje met de Braziliaanse vlag

Verjaardag Wannes

Verjaardag Flo

En nu we toch bezig zijn... Toen Flo en ik van Parijs kwamen, waren we helemaal gek van macarons. Ik kocht een boekje en probeerde ze thuis te maken. Het was niet simpel, maar het resultaat mocht er zijn...

Zo kwamen ze uit de oven

Zij het niet allemaal... Vooral de laatste 'batch' liep fout. Tegen dan was het beslag al aan het versuikeren.

Gevuld met confituur en rode en witte marsepein. Mierzoet maar wel lekker. Ze zijn trouwens niet helemaal gelukt want ik kreeg het oppervlak niet mooi glad.

Kleine Anna en Grote Anna

In onze straat wonen een paar Anna's. Eentje woont er al heel erg lang, de twee andere zijn helemaal nieuw. Grote Anna is twee jaar. Kleine Anna een maand.
Zij vinden het vast nog niet erg om in dezelfde jurk naar het bal te gaan...

Home-made kleine en grote jurk

Kleine Anna kreeg er nog een paar schoentjes bij

De wereld aan mijn keukentafel

Dertig jaar geleden was ik uitwisselingsstudent. Tien jaar na mijn terugkeer trouwde ik met een uitwisselingsstudent. Op dit moment zit mijn zoon in Brazilië als uitwisselingsstudent. Binnen twee weken arriveert onze uitwisselingsdochter uit Chili.
Dan gebeurt het dat je op een gewone zondagavond aan je keukentafel zit te 'praten' met de wereld. Er popt een rechthoekje op waarin je Chileense dochter vraagt hoe het met je gaat. Terwijl je haar de foto's van de kamer stuurt waarin ze zal logeren, zie je tot je  verbazing dat in een tweede rechthoekje de gastmoeder van je man een chatberichtje stuurt, uit Texas deze keer. Ze laat weten dat Wannes in haar gedachten is en vraagt of je haar een paar postkaarten wil meebrengen van op vakantie. Je Zweedse vriendin - die je leerde kennen tijdens je uitwisselingsjaar - heeft in vierkantje drie iets te vertellen en, geloof het of niet, in vierkantje vier komt je zoon even dag zeggen vanuit Brazilië. Hij vindt het 'giere' dat je met zoveel mensen tegelijkertijd aan het praten bent.
Plots dringt het tot me door dat dit het dus is. Daarvoor doe je het, zo'n uitwisseling. Om later van aan je keukentafel met al die mensen te praten. Energie die de wereld rondgaat, dat geeft een ongelooflijk warm gevoel!

De kamer voor Valentina

Wannes met zijn Braziliaanse familie.

Normaal

Het eerste telefoontje van Wannes uit Brazilië:
'Man, dat is hier wel een cultuurshock. Ik heb nog nooit zoiets gezien als Sao Paulo. Groot! En veel mensen! En armoede! En we moesten echt door een soort ingangspoort met wachters om in onze wijk te geraken.
We hebben juist gegeten - iets met rijst en bruine bonen zoals papa verteld had - en van mijn gastvader mogen Gustavo en ik overal Post-its plakken met de namen van de dingen in het Portugees. Die moet ik dan drie keer herhalen tot ik ze ken. Ik moet maandag nog niet naar school omdat mijn gastmoeder vindt dat ik eerst wat meer Portugees moet kennen. Het hondje ziet er helemaal uit als op de foto en ik deel een kamer met Guilhermo. Maar dat is niet erg. Na dit telefoontje ga ik voetballen met mijn twee jongste broers.'

Of hoe snel het leven weer normaal is.

Wannes eerste momenten op Braziliaanse bodem (foto Alberto 'Beto' Rheingantz)

Mijn hart zei een beetje 'krak'...

Maandag. We maken ons klaar om Wannes van de luchthaven te halen. Scoutskamp Portugal. De telefoon rinkelt. 'Mama, we zitten nog in Madrid. Onze vlucht was te laat en we mochten niet meer mee met de vervolgvlucht. We slapen hier in een hotel. Ik ben er morgen om 11u25.'
Mijn hart zinkt een klein beetje. Morgen pas. Het is al maandag en donderdag is D-day.

Donderdag. Het regent pijpenstelen en de jongens moeten naar de ambassade in Brussel. Ik vraag ze om voorzichtig te doen en ben blij als de regen wat minder wordt. Om halfnegen is er nog geen nieuws. Ik stuur een smsje en krijg een kort antwoord terug van Patrick dat weinig goeds belooft. Een half uur later probeer ik het bij Wannes. Die vertelt me dat het totale chaos is op de ambassade. Ze waren er als eersten maar het loopt helemaal in het honderd. 'Papa is een wandelingetje gaan maken. Die kon het niet meer aan,' vertelt Wannes. We moeten er om lachen.
En of ik nog rap even een koptelefoon wil halen bij de Fnac.
Om 12 uur is iedereen thuis. Flo heeft voor een brunch gezorgd. De valies wordt open en weer toe gedaan. Niet één maar honderd keer. Ik barst af en toe spontaan in tranen uit. Wannes is misselijk. Flo is stil.
15 uur. We rijden naar Zaventem. Tussen hal 10 en 11 staat alles wat dit jaar naar Brazilië en Paraguay vertrekt. Er zijn tranen maar nog meer droge ogen. Ik word misselijk. We krijgen uitleg. De kinderen checken in - de ouders blijven wachten. We zijn verbaasd dat er een meisje alleen gekomen is omdat haar ouders al met vakantie zijn. Een ander meisje kan niet vertrekken door fouten met haar visum.
Ze komen afscheid nemen. Het gaat snel nu. Vijf minuten dan naar de gate. Hun naam wordt afgeroepen, een knuffel, een kus en ze verdwijnen één voor één door de douane. Nog een laatste keer zwaaien. Mijn hart zegt 'krak' bij die laatste zwaai.
Patrick stelt voor om mosselen te gaan eten op linkeroever. Dat doen we maar ik eet een slaatje. Mijn maag kan geen mosselen aan vandaag.
Om halftien krijgen we een telefoontje van Wannes. De geschiedenis herhaalt zich: ze zitten vast in Madrid. De vlucht van middernacht heeft maar liefst zeven uur vertraging dus ze vertrekken pas om zeven uur 's ochtends. Wannes zorgt ervoor dat de hele groep naar een hotel van Iberia kan. Goed gedaan, mijn fixer!
Tien uur. Ik lig in bed en probeer te lezen maar de letters worden verdrongen door gedachten. Ik val in slaap maar word om halftwee wakker, badend in het zweet. Ik probeer te slapen, maar ook dat lukt niet. Ik neem een chillpil tegen mijn principes. Ik lig in Wannes' bed en val uiteindelijk in slaap.
Om zes uur bel ik hem. Ze staan klaar om het vliegtuig te boarden.
's Namiddags krijg ik een mailtje van Beto en Lucia, zijn toekomstige gastouders. Ze sturen me een foto waarop je het vliegtuig ziet. Ze volgen hem over de oceaan vertellen ze. Er komen lieve mails en telefoontjes van vriendinnen die me een hart onder de riem steken. Er wordt heftig gechat. Mijn hart herstelt een beetje.
Vijf uur 's namiddags. Flo en ik zitten bij de dokter voor onze vaccins voor Thailand. Er loopt een sms binnen: 'Ik ben geland. Cultuurschok!'

Look at the attachment the position of the plane. We're following Wannes' fligth.

Greetings,

Lucia and Beto

Leuven

Een vriendin verhuisde in oktober naar Leuven. Ik snapte niet waarom ze 'de bruisende metropool' achter zich liet om helemaal achterop te geraken in het provincienest dat mijn geboortestad toch was. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat ik haar flat bij de Vaart meteen mooi vond. Erg mooi.
Gisteren bezocht ik het Leuvense museum M. Mooi Museum - ik denk dat die M daar voor staat. Prachtig huis ook waarin het gevestigd is. Vooral het oude gedeelte is de moeite meer dan waard, met de versierde plafonds en onwaarschijnlijk knap ingelegde parketten. Bovendien was het gezellig in Leuven - een andere gezelligheid dan in Antwerpen. De stad bruiste ondanks het slechte weer. In de winkels hing de kleding OP de rekken en was het personeel gewoon vriendelijk en behulpzaam. Het was er proper.  Het rook er lekker. In de kaaswinkel werden we spontaan aangesproken door een koppel Leuvenaars van onze leeftijd. Er werden wat grapjes gemaakt. Kortom: het was gezellig in Leuven.
En kijk, plots kreeg ik heimwee naar mijn hometown. Het leven daar zag er zo veel gemakkelijker uit dan in Antwerpen. Dus... wie weet. Wie weet gaan we ooit weer richting Brabant. Als ik van daar naar hier kon verhuizen kan het omgekeerde ook. Nu wonen er nog te veel Antwerpenaars in huis om de grote sprong te maken. Maar als dat verandert...

Leve de moeders!

Leve de moeders van AFS! Leve de moeders die hun zonen uitsturen! Leve de moeders die een dochter erbij krijgen! Leve de moeders die al een dochter hebben!
Leve Geertrui! Want wij hebben net anderhalf uur aan de telefoon gezeten en gemerkt dat die moeders precies hetzelfde denken,voelen, ervaren...
Leve dus de moeders die tijd willen maken om eens geweldig door te bomen over al die dingen!
Dat lucht geweldig op.