Nestdrang

Nog tien weken, zoiets, en dan komt Wannes terug. Iets minder dan drie maanden. In dagen uitrekenen heb ik nog niet gedaan. Nog vijf boeken die af moeten tegen dan.
Ik zie bij mezelf de laatste weken een soort 'nestdrang' opduiken. De kapstok in de gang is eindelijk gemaakt, inclusief schoenenrek. De ramen zijn geschilderd - of toch al voor een eerste keer. We zijn gisteren een uitklapbare zetel gaan halen voor op zijn kamer. Een tweepersoonsbed voor als er mensen blijven slapen. Flo wou het nu al omdat ze dat leuk vond voor vriendinnen. Ik wou dat het er gewoon al stond. Voor Wannes. Mét een tafeltje voor de gezelligheid. Ik heb de gevelbezetter gebeld en hij beloofde om voor half mei het werk klaar te hebben. De straat is ook bijna klaar, hoewel ik daar niets in te zeggen heb. En Victor de loodgieter zou de condensketel deze week komen aansluiten (daar vrees ik een beetje voor).
Het voelt een beetje als de nestdrang die je krijgt in de weken voor je moet bevallen. Dat is het ook wel: een beetje her-bevallen! We weten al dat het een jongen is en hoe hij eruit ziet, maar we hebben geen flauw idee wat Brazilië met hem deed. Ik ben in elk geval razend benieuwd!

De mama's van Wannes

Deze mail komt van één van Wannes moeders. Ana Flavia. De tweede mama. Nu woont hij permanent bij Claudia die ook helemaal gek op hem is. En gedurende tien dagen woont hij in Florianopolis waar hij niet alleen een extra supermama heeft, maar ook een even oude broer én een zus van Flo's leeftijd.
Familie dat die jongen momenteel heeft! Dat gaat ZO moeilijk worden als ze allemaal naar zijn trouwfeest komen...


Dear Wannes mom's,
I just received news from Florianópolis, from the host mom of Mini Interchange program.
Thatś too many mom's for just one guy...

By the way she is my friend since we was 14 years old,  il a fait beaucoup the temps...
Wannes is doing great in the south. As she told me he is very close with his brother, they have a lot in common, and with his sister that is the same age as Flo, they are like brother and sister.

He is a great guy to promote AFS experiences, working as AFS ambassador of incoming experiences :-)

So I can imagine that he will love this experience and he will be back with lots of stories to tell us!

Kind regards,
Bisus

--
Ana Flavia Medina

Te kortbij

Ziek. Ik ben er ziek van. Ik had het al moeilijk met de kinderen die omkwamen in die Zwitserse skibus. Het kwam te kortbij. Mijn kinderen deden dat ook, gaan skiën met een skibus, en elke keer brandde ik een kaarsje zo lang ze onderweg waren. Op de heenweg en op de terugweg.
Vanmorgen zie ik Wannes plots vroeg op facebook verschijnen. En dat is nooit goed nieuws. Zijn vriend Hadrien Thys is gestorven. Een Brusselaar waarmee hij net die grote reis naar het noorden maakte. Een boezemvriend. Hij is overreden en heeft het niet gehaald. Mijn grootste angst als moeder. Als moeder nù, met een zoon die te ver weg zit om comfortabel te zijn.
Ik kon me inleven in wat die ouders van die kinderen op de bus moeten voelen - maar met dit bericht wil ik plots al mijn gevoelens stopzetten.
Veel korterbij mag het niet meer komen.

Latina

Driekwart in een AFS-jaar. Gastmoeder en Zendmoeder, zoals dat heet in AFS-jargon. En bijna wekelijks de vraag waarom ik zo weinig op mijn blog schreef de voorbije weken.
Tja, waarom.
Omdat het kabbelt, zeker, zo driekwart in dat jaar? De dingen gaan zoals ze gaan. Dat eerste begin - van missen dat het pijn doet en van proberen tot je denkt dat het niet meer lukt - ligt al een tijdje achter ons. En de spanning van het einde is nog niet in zicht.

Als gastmoeder ken ik mijn student nu wel een beetje. De allereerste dag nam ze nog een slok van de aangeboden koffie, maar intussen weten we dat ze geen koffie lust en dat ze het in Chili zelfs niet màg drinken van haar mama.  Ze houdt niet echt van de Belgische keuken - haar houding is: 'het is eten' - maar wel van speculaas in al zijn vormen. 's Avonds is ze vrolijker dan 's ochtends en ze zal nooit een danseres worden. Maar toch: de eerste maanden bekeek ze me nog alsof ik gek was toen ik vroeg of ze mee naar de Zumbalessen op zaterdag ging. Nu gaat ze mee. Ze komt er zelfs spontaan voor uit bed.

Mijn gevoelens als zendmama zijn complexer. Ik mis mijn zoon, maar ik heb ook iets van: 'geniet er met volle teugen van want dit leven ga je nooit meer meemaken!' En natuurlijk ben ik bang voor volgend schooljaar. Natuurlijk.

Als gastmama heb ik meer te vertellen. Zoals dit.
Op vrijdag ligt er een zakje snoep in de badkamer. Er hangt een briefje aan: 'Papa, Gelukkige vakantie. Ik hoop dat je het leuk gaat hebben. Is alleen een grapje, niet boos. Valentina.' Patrick stopt met werken bij de Vrije Pers. Hij kreeg een goede regeling. Valentina noemt het 'vakantie'. Grappig.
Flo moet drie dagen optreden in het gebouw van het Ballet van Vlaanderen aan het MAS. Diezelfde vrijdag zit Patrick in De Snor op zijn afscheidsfeestje en ik ben daar ook. Wat we niet weten is dat Flo  haar kousen vergeten is. Ze belt Valentina en vraagt of ze ze kan brengen. Valentina weet het MAS niet zijn - ze is er één keer geweest met ons, de derde of vierde dag dat ze in België was - en  bovendien moet ze ook nog de kousen van Flo vinden... Maar kijk - ze vindt de kousen, springt op haar fiets, rijdt als een speer naar de zaal en staat daar dan een beetje verloren voor een gesloten gebouw. Ze heeft zelf afgesproken met vriendinnen en als ik er aan kom (ja, het loopt nog een klein beetje fout) is ze druk in het Spaans aan het telefoneren. Ik roep dat ze maar moet vertrekken en zie haar telefonerend door het verkeer laveren met haar oude fiets. De volgende dag horen we dat ze hopeloos verkeerd gereden is.

Straks is Valentina weg. Terug naar Chili.
Ik weet dat ik vaak gevloekt heb op haar. Valentina is een beetje het tegenovergestelde van wat wij van een AFS-student verwachtten. Dat weet ze zelf ook. Veel anders dan onze eigen kinderen had ze niet kunnen zijn. Het duurde even voor we aan haar gewend waren. En toch, en toch, en toch. 'She grew on us' zouden we in het Engels zeggen. Ze is nu 'ons Valentina'. Als ze straks weg is, gaan we haar  missen met haar grappige uitspraken. 'Wat is?' 'Ik Latina.' 'Is ok.' Met haar uitgelaten lach als ze iets grappig vindt - meestal slapstick.
We krijgen er Wannes voor terug met zijn verhaal. Hoe zou 'ik Latino' in het Portugees klinken?

Een reisverslag als (g)een ander...

Hij zal het allemaal wel op zijn blog schrijven, belooft hij op Skype. Ja, hij heeft een dagboek bijgehouden tijdens de reis. Minstens drie dagen toch. Maar het zit nog in zijn geheugen. Chill!
Twee uur 'babbelen en lachen met Wannes op Skype' en we zijn weer helemaal gerustgesteld. Er is niks veranderd. Neen, geen reisverhalen zoals je in Touring leest. Verre van.
Wel dit:

- 'Bij de Christo in Rio had ik een echt Parijsgevoel. Geloof het of niet, maar alles was in de mist gehuld en toen ik boven stond zag ik alleen maar wolken! Bummer!' (Verwijzing naar de Eiffeltoren een paar jaren geleden.)

- 'Die dode was wel verschieten, ja. Ik liep op de markt met een Italiaans meisje te zingen en te dansen enzo (???? nvdr). We hoorden wat knallen, maar dat is hier normaal want ze steken zelfs vuurwerk zonder vuurwerk af. Toen ik opzij keek, zag ik een donkere gast in een zwarte jeans, zwart T-shirt en met zwarte schoenen die een pistool in de hand had. Er klonken weer knallen en ik zag vuur uit het pistool komen. Dan zag ik wat verder een jongen - hij kan niet ouder dan achttien geweest zijn - vijf gaten in zijn groene T-shirt krijgen en neervallen. Ik bleef stokstijf staan en iedereen rond mij begon te gillen en weg te rennen. Ik zag een man zijn vrouw voortsleuren nadat zij gevallen was - een beetje grappig eigenlijk. Toen ik één van mijn vrienden voorbij zag hollen, begon ik ook maar te spurten. En geloof het of niet, maar toen we twintig minuten later terug op die markt kwamen, was alles weg. Geen lijk. Geen politie. Niks. En je mag niet boos zijn als ik je dit vertel, maar 's avonds zaten we met drie vrienden op het terras van ons hotel te praten. Eerst was het van 'toch erg hé' - maar ineens zei één van ons: 'Toch ook wel graaf dat we dat gezien hebben.' En toen begonnen we alle drie te lachen.'

- 'Taiwanezen zijn fantastisch. Ik weet nu dat als je iets héél goed kan er minstens vijftigduizend Taiwanezen rondlopen die het veel beter kunnen. Zo stond er één in de tuin drie diabolo's tegelijkertijd omhoog te gooien terwijl hij intussen nog wat flikflaks deed. En als in het restaurant de rekening moest verdeeld worden, gaven we ze aan de Taiwanezen die het in een paar seconden uitrekenden.'

- 'AFS moet echt omgedoopt worden tot AHS. Another Horny Student. Man! Dat was niet normaal! Zeker niet als we andere bussen tegenkwamen met uitwisselingsstudenten...'

- 'Het was fantastisch om thuis te komen en weer een beetje Nederlands te kunnen lezen in die tijdschriften die jullie opstuurden! Wist je trouwens dat ik de prijs won voor het beste Portugees spreken? Beter dan de Spanjaarden of de Italianen! Zeg dat maar aan opa. Die zal wel geweldig trots zijn.'

- 'Die mannen van de Rotary zijn echt niet normaal. De ene was al rijker dan de andere. Zo'n Amerikaan die me uitnodigt om te komen jetskiën in Florida.... Overal waar we waren, betaalde hij de rekening. We probeerden af en toe zelf iets te betalen, maar dat was niet gemakkelijk!'

Het verhaal van de IJslanders vertel ik uiteindelijk liever niet. Te grof voor een blog.
En neen, we weten niet echt wat nu het mooiste stukje van de reis was. Hij vertelde iets over natuurlijke watervallen waar je af kon glijden en een klein dorpje waar hij bijzonder kleurig was - maar meer ook niet. 
En hij weet écht nog niet weet wat hij volgend jaar gaat studeren - maar Patrick gaat het aan opa vragen. Die zal wel raad weten.

Er zullen wel kinderen zijn die andere verhalen vertellen. Misschien iets geruststellender verhalen. Maar wij zijn blij hiermee.

Wat is Al Qaida?

Laat me eerst een verhaal uit Zweden vertellen.
Ik was op bezoek bij Ulrika, mijn Zweedse vriendin. In ruil voor haar gastvrijheid - en ook wel omdat zij les had aan de universiteit - kookte ik elke dag voor ons tweeën. Op een dag wou ik een cake bakken en ging ik naar de supermarkt voor bakpoeder.
Van 'baking powder' had de verkoper nog nooit gehoord, dus ging ik op zoek naar een doos koekjes, zocht het woord op de verpakking (bakpulver) en vroeg het nog een keer.
'Bakpulver.'
Jaren later kan ik me de uitdrukking op zijn gezicht nog herinneren. Een combinatie van ergernis en onbegrip. Hij had géén idee.
Ik probeerde het nog eens. En dan nog een keer of twaalf, maar het kwam niet. De man wist niet waarover ik sprak.
Dus liep ik terug naar het rek met koekjes, schreef het woord op een papiertje en kwam terug naar de man (hij moet wel de enige verkoper in de supermarkt geweest zijn, bedenk ik nu).
Hij keek naar wat ik had opgeschreven, zei: 'Aha! Bakpulver!'- OP EXACT DEZELFDE MANIER ZOALS IK HET UITGESPROKEN HAD - en wees me het rek. Nu vraag ik je...!

Gisteren zaten we met Valentina aan tafel en ging het gesprek over Al Qaida. Vraag me niet waarom, maar het gebeurt dat wij aan tafel over terroristische organisaties praten. Het woord 'terroristen' was al gevallen en 'ETA' en ook dus 'Al Qaida'. Valentina luisterde, maar participeerde verder niet aan de conversatie. Tot ze plots zei: 'Wat is Al Qaida?'
Wij vielen van weeromstuit helemaal stil en keken haar alle drie zwijgend aan.
'Wat is Al Qaida?' vroeg Flo. 'Al Qaida is Al Qaida. Dat is Arabisch. En dat is hetzelfde in het Nederlands als in het Spaans.'
'Wat is?' Valentina haalde een beetje wanhopig haar schouders op en wij schoten in de lach. Niemand was bereid om het haar gemakkelijk te maken - zo zijn we hier wel...
'Allez, Valentina', zei iemand. 'Al Qaida. Terroristen. Wat dénk je?'
Ze keek ons een klein beetje boos aan - Vale houdt er niet van als we het haar lastig maken - en we beslisten om het toch een beetje uit te leggen.
'Al Qaida is dus Al Qaida?' zei ze tenslotte.
In onze oren klonken ze allebei exact hetzelfde, maar volgens Valentina was er een wezenlijk verschil. Dat verschil hebben we niet kunnen achterhalen, maar we riepen wel meteen 'bakpulver' - een verhaal dat mijn gezin al tot in den treure heeft moeten horen.

Ze kon er achteraf wel om lachen. 'Idioma en Valentina is slechte combinatie!' zei ze hoofdschuddend. We wilden nog zeggen dat 'idioma' eigenlijk 'taal' was, maar lieten het uiteindelijk zo.

Free Podia en Gewillige Vrouwen

Valentina was in september al bang voor het free podium in januari. Echt waar.  I kid you not!
Wij gingen er dus een beetje van uit dat ze het bescheiden zou houden. Misschien een liedje zingen met de hele groep, maar veel meer zou het niet worden.
De week voordien waren er spanningen thuis. Grote spanningen. Een serieuze dip waarbij we er allemaal even aan dachten om de handdoek in de ring te gooien. Er werd gepraat, de lucht werd geklaard en op vrijdag liep alles weer gesmeerd.

Vrijdag was er nog een generale repetitie. Zaterdag moest er pie de limon gebakken worden als dessert. Valentina trok naar Gent om er een hele nacht te feesten. Om 7u30 thuis - om 9u30 onder de douche. Het leven kan soms hard zijn.

Zondag was het zo ver! Brunch met AFS - en het moet gezegd: die vrijwilligers doen ont-zet-tend hun best. Er was veel, het was lekker en het was gezellig.

DANKJEWEL AAN ALLE MENSEN VAN HET OUDERCOMITE!

Tussendoor kwamen de studenten aan bod. De Thaise meisjes Nam en Tan brachten een paar traditionele dansen ten tonele waarvoor naar het schijnt weken geoefend was. Gustavo uit Honduras deed een duet keyboard-gitaar met zijn Indonesische vriend Fami en gitaar-gitaar-zang met zijn Italiaanse vriendin Féderica. Het werkte soms op de lachspieren - vooral de zangkunsten van Gustavo -  maar kreeg toch een oorverdovend applaus. Ezgi uit Turkije vertelde over een traditionele dans en liet wat pasjes zien.
En de drie Latino's - Guilia, Gustavo en Valentina - deden een grappig dansje op een grappig Spaans liedje waarvoor ze alle andere studenten uitnodigden. Ik weet zeker dat Valentina nooit kon vermoeden dat ze daar zo zou staan springen en lachen en dansen.

Féderica: 'iPadje, iPadje in mijn hand, wie is de mooiste van het land?'
Fami: 'LOL. In elk geval niet jij!'
Sneeuwwitje in een AFS-versie met niet-dikmakende chocolade waar je wel van sterft... En met Smurfen in plaats van dwergen. En met een prinses die eigenlijk een jongen is en die haar prins maar niks vindt.
Aangevuld met een schunnig Sneeuwwitjeslied van gastmoeder Chantal.

En 'Ik Hou Van U' van Noordkaap gezongen door alle studenten ('Mama, ik was wel de enige die de tekst bij had!')
En een 'Belgische dans' - nooit geweten dat wij zo dansten. 

Weet je wat vooral opviel? Dat er niks veranderd is. Dertig jaar geleden hadden wij dezelfde dingen kunnen doen. Even gek, even onprofessioneel, even lacherig en met een even gewillig publiek.

Over gewillig gesproken. De laatste berichten van Wannes (die nog altijd op reis is) klinken zo:

'Kort en krachtig is het eigenlijk redelijk fantastisch! Rio was geweldig, de stranden zijn super en er is hier ook echt veel geweldig volk. Ik ben goed bevriend geraakt met Amerikanen, Fransen, Duitsers, Italianen, een meisje uit Venezuela, Mexicanen, veel Ijslanders en ga zo maar voort! Dus dat wordt veel bezoeken volgend jaar! Ik heb het hier echt serieus naar mijn zin en het is zijn geld echt dubbel en dik waard! Buiten een paar kleine ergernissen dat je bijvoorbeeld niet eens is iets mag gaan drinken, of dat iedereen keelpijn heeft door de constante airconditioning en dat de begeleiders wel een serieuze zaag kunnen opzetten nu en dan, maar dat bederft de pret niet! Ik zit nu in Recife en het is hier super hard aan het regenen Maar dat is wel een uitzondering, want ik kan meestal wel uitgaan voor een kreeft. Nee, zelfs total sunblock zou deze zon niet tegenhouden! De vrouwen van op de reis zijn wel redelijk mooi en gewillig, dus dat is ook al een meevaller en we zijn al een paar keer een andere groep tegengekomen, dus dat is altijd maar meer mensen leren kennen! Gisteren was er ook een soort van carnavalsfeestje met een ingehuurde liveband die tussen ons in wandelde, maar binnen de kortste keren stonden er zeker 300 Brazilianen bij, het moet een van de indrukwekkendste dingen zijn dat ik al ooit gezien heb'

'Om je even nog een beetje ongeruster te maken, ik heb net iemand 5 meter van mij op straat zien neergeschoten worden! Ik heb het allemaal zien gebeuren en ik ben er niet echt goed van, ik sta nog altijd een beetje te trillen op mijn benen! Maar ik heb ontdekt dat ik nog altijd zeer hard kan lopen en iedereen van de groep is veilig. Het ergste vond ik vooral dat er totaal geen opwinding was in de straat, dat is hier normaal!? Op de meest toeristische plaats van Foraleza, maar het was een afrekening. Maar alles goed met mij dus.'

Geen commentaar!